Α Γ Ι Α Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Υ Γ Ε Ν Ν Α 2025
Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ
Πρός
Τόν Ἱερό Κλῆρο, τάς Ἱεράς Μονάς καί τόν εὐσεβῆ λαό
τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Νικοπόλεως καί Πρεβέζης
«Ὁ ἀχώρητος παντί, πῶς ἐχωρήθη ἐν γαστρί;
Ὁ ἐν κόλποις τοῦ Πατρός, πῶς ἐν ἀγκάλαις τῆς Μητρός;»
(Ὑμνογραφία Χριστουγέννων)
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Τρισμέγιστο τό μυστήριο τῶν Χριστουγέννων! Εἶναι τό μυστήριο τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ. Καί ἡ ἐνανθρώπηση, ἡ Γέννηση στόν κόσμο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, συγκλονίζει τίς ψυχές μέ τό «ἀκατανόητο βάθος» καί τό «ἄρρητον ὕψος» τῆς ταπεινώσεως πού σφραγίζει τή Θεία Γέννηση, τό μέγα θαῦμα τῶν Χριστουγέννων.
Ὁ Βασιλεύς καί Κύριος ἐνδύεται μορφή δούλου. Ὁ «καθήμενος ἐπί τῶν χερουβείμ» καί «περιπατῶν ἐπί πτερύγων ἀνέμων» φιλοξενεῖται στό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ. Ὁ ἐπί θρόνου Ἀρχαγγελικοῦ ὑψούμενος σπαργανώνεται καί ἀνακλίνεται στή φάτνη τῶν ζώων. Ὁ ἄναρχος, ὁ ἀμήτωρ ἐν οὐρανῷ καί ἀπάτωρ ἐν γῇ, τό Α καί τό Ω τῆς δημιουργίας καί τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου, λαμβάνει ἀρχή καί μαζί μέ Αὐτόν ἀρχίζουν οἱ νέοι καιροί, οἱ αἰῶνες τῆς μετά Χριστόν ἐποχῆς.
Ὁ πνευματοκίνητος Ἀπόστολος, ὁ μέγας Παῦλος πού μέ ταπείνωση ὁμολογεῖ ἐνώπιον τῆς Ἐκκλησίας ὅτι «πρῶτος τῶν ἁμαρτωλῶν εἰμί» χαρακτηρίζει τήν ταπείνωση τοῦ Κυρίου ὡς μυστήριο κενώσεως.
Γράφει στούς ἀδελφούς του τῶν Φιλίππων: «Παρότι ὁ Κύριος Ἰησοῦς εἶναι Θεός κένωσε ἑαυτόν, ἐκδύθηκε τή θεότητά Του καί ἔλαβε μορφήν δούλου γεννηθείς ὡς ὁ τελευταῖος τῶν ἀνθρώπων καί τέλος δέχθηκε νά πεθάνη ἐπί τοῦ Σταυροῦ ὡς κακοῦργος. Καί ὅλα αὐτά τά ἔκανε ἀπό ἀγάπη πρός τόν ἄνθρωπο».
«Γιά ἐμᾶς», γράφει πρός τούς Κορινθίους, «ἔγινε φτωχός γιά νά μπορέσετε ἐσεῖς νά πλουτίσετε μέ τή φτώχεια καί τήν ταπεινοφροσύνη Ἐκείνου» (Β΄ Κορ. η΄, 9).
Νά λοιπόν πού ὁ Ἀπόστολος μᾶς δίνει τό κλειδί γιά νά μπορέσει ὁ ἄνθρωπος νά προσεγγίσει ἤ μᾶλλον νά ἀκουμπήσει τό θαῦμα τῶν Χριστουγέννων.
Πρῶτο καί δεύτερο καί τρίτο βῆμα εἶναι τό ταπεινό φρόνημα. Ἀπορεῖ καί ἐξίσταται ὁ εὐτελής ἄνθρωπος πού γνωρίζει τή γλῶσσα τοῦ κομπασμοῦ καί τῆς αὐταρέσκειας, πού θέλγεται ἀπό τό λόγο τῆς ἀλαζονείας, πού κομπορρημονεῖ γιά τά ἐπιτεύγματα τῆς σύγχρονης τεχνολογίας καί αὐτοθαυμάζεται γιά τά κατορθώματά του, τή γενικευμένη βία, τούς πολέμους, τήν κυριαρχία καί τήν ἐπιβολή.
Ὁ Γεννηθείς Κύριός μας ὅμως προβάλλει σέ ὅλους μας τό δικό Του λίκνο πού δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τόν σταῦλο τῶν ζώων, ὑπενθυμίζοντας ὅτι «οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι ἀλλά διακονῆσαι». Αὐτό τό λίκνο καλούμαστε καί πάλι νά ψηλαφήσουμε γιατί ὁ ταπεινός ἄνθρωπος εἶναι ὁ ἀληθινός ἄνθρωπος. Αὐτός ἐφαρμόζει τό «ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν» καί ἀπαρνούμενος τό «ἐγώ» του γίνεται συνδιάκονος Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἄς ἀκούσουμε λοιπόν τήν φωνή τοῦ ταπεινοῦ Ἰησοῦ ἀπό τήν Βηθλεέμ· ἄνθρωποι συγκαταβεῖτε ὁ ἕνας πρός τόν ἄλλον ὅπως συγκατέβη πρός ὅλους ὁ Θεός. Ὑπηρετεῖστε «μετά πάσης ταπεινοφροσύνης», μετά δακρύων τούς ἀδελφούς σας, συμφιλιωθεῖτε πρός ὅλους. Γιά νά προτρέψει ὁ Μ. Βασίλειος «Ἀνεξόμεθα ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ, πάντα εὐσχημόνως καί κατά τάξιν ποιοῦντες».
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ
Μέ πατρικές εὐχές καί ἐν Χριστῷ ἀγάπη
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ὁ Νικοπόλεως καί Πρεβέζης Χρυσόστομος
Comments are closed.
